Πέμπτη, 26 Νοεμβρίου 2015

Ενημερωση 360mires.gr Αποκλειστικη συνεντευξη του Σωτηρη Δογανη

0


O Σωτήρης Δογάνης, είναι ένας διακεκριμένος μουσικός δάσκαλος και ερμηνευτής, με μεγάλη πορεία στη μουσική σκηνή.

"Με τα πρώτα του λόγια άρχισε κι εκείνος να τραγουδά" όπως αναφέρει η wikipediaκαι συνεχίζει...

"Θεωρείται σήμερα ως μια από τις σημαντικότερες φωνές στο έντεχνο τραγούδι".
Καθηγητής Βυζαντινής Μουσικής, Θεολόγος και  Πρωτοψάλτης.


Οι σπουδές του  στην Πατμιάδα Εκκλησιαστική Σχολή, στο Εθνικό Ωδείο Αθηνών, πτυχιούχος της Ανωτέρας Εκκλησιαστικής Σχολής Αθηνών, της  Ανωτάτης Εκκλησιαστικής Ακαδημίας Αθηνών και του Τμήματος Κοινωνικής Θεολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών δείχνουν τη παιδεία του που γρήγορα αναγνώρισε ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης και τον οδήγησε στο χώρο του έντεχνου, ξεκινώντας από την μπουάτ "Απανεμιά".


Συνεργάστηκε σε μουσικές σκηνές και συναυλίες με τους σημαντικότερους ερμηνευτές όπως τους: Γρηγόρης Μπιθικώτσης, Πόλυ Πάνου, Βίκυ Μοσχολιού, Γλυκερία, Ελένη Δήμου, Λάκης Χαλκιάς, Αριστείδης Μόσχος κ.ά. Με μεγάλη συμμετοχή στη δισκογραφία με συνεργάτες του, τον  Γρηγόρη Μπιθικώτση,  τον Κώστα Νικολόπουλο, τον Yanni, την Άννα Μπιθικώτση, την Αναστασία Μουτσάτσου, τον Μιχάλη Τερζή, τον Μιχάλη Νικολούδη, τον Βασίλη Σκουλά, την Σοφία Τσέρου κ.ά. και εχει τιμηθεί από πολλούς φορείς και δήμους στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Θα θελαμε λοιπόν να μας πει λίγα λόγια για την πορεία του, τα σχέδια του και την δική του άποψη για σημερινή κατάσταση της Ελλάδας μας.


Ερ.: Κύριε Δογάνη, θα θέλαμε να μας πείτς λίγα λόγια για τις συνεργασίες σας και την πορεία σας μέχρι εδώ;

Απ.: Σας ευχαριστώ πολύ για την ευκαιρία που μου δίνετε να «ξαναμετρήσω» τα βήματα εκείνης της πορείας που με αφετηρία το λίκνο της ζωής μου, τις Αλώνες Ρεθύμνου, με οδήγησαν στους δρόμους της Τέχνης όπου η από καταβολής έκφρασή μου μέσα από τη Μουσική έγινε Αυτοσκοπός και Αποστολή.

Πορεία ευλογημένη να ΄χει εφαλτήριο την ελευθερία της μαντινάδας ανάμεσα σε αγνούς θυμόσοφους γλεντζέδες της Ζωής και το «φτερούγισμα» του δοξαριού της λύρας στα χέρια Δασκάλων της Κρητικής Μουσικής όπως τους Κώστα Μουντάκη,  Θανάση Σκορδαλό,  Νίκο Μανιά,  Ροδάμανθο, Νίκο Ξυλούρη ... εκεί κοντά τους όπου τολμούσα ν΄ ακουμπώ τη φωνή της ψυχής μου, όσο ταυτόχρονα τα πόδια μου «πέταγαν» σαν χορευτής του ιστορικού μουσικοχορευτικού συγκροτήματος «Αρκάδι» της μακαριστής αγαπημένης «μάνας» Σοφίας Ηλιάκη.

Πορεία που ήταν γραφτό σαν όνειρο να φέρει ανεξίτηλη τη σφραγίδα της εμπιστοσύνης του Ερμηνευτή της Ρωμιοσύνης Γρηγόρη Μπιθικώτση αργότερα, με αφορμή τις σπουδές μου στο «κλεινόν άστυ», εμπιστοσύνη που μετουσιώθηκε σε παροιμιώδη καλλιτεχνική φροντίδα εκ μέρους της άξιας «συνέχειάς» του, ποιήτριας και λογοτέχνου Άννας Μπιθικώτση και του συνθέτη Κώστα Νικολόπουλου, των οποίων τις δημιουργικές υπογραφές έφερε το πρώτο μου έντεχνο album με τίτλο: «Χορός η Ζωή», δισκογραφία με βαριά κληρονομιά το κύκνειο άσμα του Σερ «Στο Περιστέρι ...» και την τιμητική συνθετική συμμετοχή του Yanni με τη δημιουργία του «Desire» σε διασκευή στο ομώνυμο τραγούδι του τίτλου του cd.

Πορεία που διανθίστηκε συνεργασιακά σε επιλεγμένους χώρους δίπλα σε σπουδαίους καλλιτέχνες όπως – πέραν του Γρηγόρη Μπιθικώτση – τους Σταμάτη Κόκοτα, Γιώργο Ζωγράφο, Γιάννη Καλατζή, Μανώλη Μητσιά, Λάκη Χαλκιά, Αριστείδη Μόσχο, Πόλυ Πάνου, Γλυκερία, Ελένη Δήμου, Βίκυ Μοσχολιού κ.ά.

Πορεία που έμελλε να «συναντήσει» στο διάβα της υπέροχες δισκογραφημένες ερμηνευτικές στιγμές, όπως εκείνες στα πλαίσια του soundtrack της ΕΤ1 «Ανίσχυρα ψεύδη» σε ποίησηΣωτήρη Κακίση και μουσική Μάριου Στρόφαλη.

Όπως εκείνες οι οποίες μου επέτρεψαν την επιστροφή μου στην έντεχνη δισκογραφία υπό τον τίτλο: «Στη Μοναξιά του Πλήθους», «ζωγραφισμένη» την ποίηση της Άννας Μπιθικώτση και τη μουσική του Μιχάλη Τερζή.

Όπως επίσης εκείνες που με περισσή συγκίνηση αξιώθηκα να καταθέσω στο Χώρο και στο Χρόνο στα πλαίσια προσωπικών πονημάτων από το μετερίζι της ιδιότητάς μου ως Καθηγητού Βυζαντινής Μουσικής, Πρωτοψάλτου και Θεολόγου – αναφορά στο Βυζαντινό Μέλος, με τους τίτλους:

-    «Ιδού ο Νυμφίος έρχεται ...» Υμνωδία και Υμνολογία της Αγίας και Μεγάλης Εβδομάδος εν χορδαίς και οργάνοις   και

-    «Η Ζωή εν τάφω ...»  Υμνωδία και Υμνολογία της Αγίας και Μεγάλης Παρασκευής εν χορδαίς και οργάνοις


Ερ.: Μάθαμε πως συμμετείχατε στις περιοδείες της Άννας Μπιθικώτση, πως ξεκίνησε αυτή η συνεργασία;

Απ.: Ως άνθρωπος είμαι ευτυχής, νιώθοντας πλουσιότερος έχοντας τη δυνατότητα να περιβάλλομαι από συνανθρώπους - ανεξάντλητες «πηγές» αξιοπρέπειας, όπως η Άννα Μπιθικώτση.

Ως καλλιτέχνης βιώνω κάθε στιγμή ευλογημένος για το ότι με αφορμή τη συνεργασία μου μαζί της, από το 2001 έως και σήμερα, καλούμαι να υπηρετήσω την όντως Τέχνηδιδασκόμενος επί σκηνής τον Πολιτισμό, την ίδια στιγμή όπου ως ερμηνευτής - αγωγός του, αποστολή έχω τη μεταλαμπάδευση της Παιδείας που αναδύεται απ΄ αυτόν. Και τι το πληρέστερο άραγε, τη στιγμή που η καλλιτεχνική έκφραση αφορά σε μουσικές παραστάσεις – περισσότερες από 300, η θεματολογία των οποίων εστιάζεται είτε σε έργα μελοποιημένης ποίησης της σύγχρονης Μουσικής μας Ιστορίας είτε σε λαμπρά τιμητικά αφιερώματα κορυφαίων ερμηνευτών που «μεγάλωσαν» τον Πολιτισμό μας, με κύρια αναφορά στον Ερμηνευτή της Ρωμιοσύνης Γρηγόρη Μπιθικώτση!..

Η προσωπική μου αγωνία, στα πλαίσια της μικρής μου πολιτείας, να διαφυλάξω υγιή την πηγή της μουσικής μου έκφρασης αρνούμενος οποιαδήποτε έκπτωση, σε συνδυασμό τόσο με την πίστη της στο πρόσωπό μου όσο στην πρόσκληση να εκδώσει την πρώτη της ποιητική ανθολογία με τίτλο: «Αντί σιωπής», «χρεώνονται» την αιτίαση της επί σκηνής πλέον συνεργασίας μας αφού προηγήθηκε ευφάνταστα από την ίδια – προκειμένου να τιμηθεί με κάθε επισημότητα η προσφορά του πατέρα της στον Πολιτισμό παρουσία σύσσωμου του καλλιτεχνικού, πνευματικού και πολιτικού κόσμου – η παρουσίαση του εν λόγω βιβλίου σε μορφή μουσικής παράστασης το Μάϊο 2001 στο θέατρο «Κ. Δανδουλάκη» με τη συνδρομή του Λαϊκού Μουσικού Εργαστηρίου και της Μικτής Πολυφωνικής Χορωδίας Δήμου Αθηναίων, των ηθοποιών Δήμητρας ΧατούπηΝίκου ΚαλογερόπουλουΧρήστου Καλαβρούζου και της ερμηνεύτριας Μαρίας Σουλτάτου.

Η πρωτόγνωρη, συγκινησιακά φορτισμένη επιτυχία ήταν πολύ μεγάλη για να «χωρέσει» σε μια έστω ιδιαίτερη εκδήλωση παρουσίασης ενός βιβλίου... με αποτέλεσμα η «ευλογία» της συγκίνησης του ίδιου του Σερ να συνοδεύει το ταξίδι και της δικής του ιστορίας στις θύμησες της κόρης του ακατάπαυστα μουσικά, όπου υπάρχει Έλληνας επί της Γης!
Ευγνώμων που συμμετέχω στο ταξίδι ως ερμηνευτής του!...


Ερ.: Ποια είναι τα μελλοντικά σας σχέδια;

Απ.: Κάθε άνθρωπος βιώνει τον λόγο της ύπαρξής του. Γι αυτό και όλοι μαζί, μα απ΄ το δικό του μετερίζι ο καθένας, «κυλάμε» τον Τροχό της Ιστορίας μας! ...
Με βάση αυτή την προβληματική πορεύομαι και μέσα απ΄ την πηγαία μου έκφραση «ψάχνω» ανάμεσα στο πλήθος να διαβώ τη δική μου αποστολή...

Σαν καλλιτέχνης αισθάνομαι την υποχρέωση, καλή τη εννοία, να προβληματίζομαι και να προβληματίζω. Γιατί η Τέχνη ΕΙΝΑΙ Παιδεία κι η Παιδεία Πολιτισμός!

Όσο ίσως ποτέ άλλοτε, σήμερα η Τέχνη επιβάλλεται να συμβάλλει σοβαρά στην αναδόμηση των Αξιών στις συνειδήσεις αλλά και στο φωτισμό της Ρίζας μας ως Έλληνες, στις Παραδόσεις και στα Ιδανικά μας.

Γι αυτό, τουλάχιστον βραχυπρόθεσμα  οραματίζομαι την ευκαιρία, στα πλαίσια παραστάσεων στο ευρύ κοινό,  προκειμένου να «ταξιδέψω» όσο μακρύτερα γίνεται μουσικό έργο με ρεπερτόριο που θα ξεκινά από την Κρητική Μουσική Παράδοση, θα «περνά» απ΄ τα παράλια της Μ. Ασίας και τον Βόσπορο στα κλασικά μουσικά μονοπάτιαδημιουργών που «χρωμάτισαν» τον τόπο μας την τελευταία 40ετία, για να καταλήγει στο ίχνος της «Μοναξιάς του πλήθους» (του τελευταίου μου album) αναζητώντας και αποκαλύπτοντας ιστορικές, θεματολογικές και μελωδικές συνδέσεις, έργο το οποίο θα τύχει  και δισκογράφησης. Θα ήταν καταπληκτικό αυτό το όραμα να λειτουργούσε ως κέλευσμα σε κείνους
τους νέους μουσικούς της Παράδοσης, οι οποίοι παρέα με τους ήδη υπάρχοντες συνεργάτες, θα μοιράζονταν μαζί μας την ίδια έκφραση.

Στο ίδιο πλαίσιο εντάσσεται και η με αμείωτη ένταση προσπάθεια μεταλαμπάδευσης του θησαυρού της Βυζαντινής Μουσικής μας Κληρονομιάς, μέσα από τις ερμηνευτικές εκφάνσεις των μελών της Χορωδίας Βυζ. Μουσικής «Υμνωδοί» που έχω την τύχη να διευθύνω.

Επίσης  βρίσκεται ήδη σε εξέλιξη ο κύκλος των καλοκαιρινών μουσικών μας παραστάσεων  ανά την Ελλάδα που αφορούν φέτος στα 90 χρόνια από τη γέννηση του  Σερ Μπιθί, πάντα σε συνεργασία με την υπογραφή της κόρης του, λογοτέχνιδας και ποιήτριας Άννας Μπιθικώτση, μουσικό αφιέρωμα που πρώτα ο Θεός το φθινόπωρο θα «ταξιδέψει» κοντά στους ομογενείς μας στον Καναδά, στις Η.Π.Α. και στην Αυστραλία.


Ερ.: Ποια ειναι η δική σας άποψη για τη σημερινή δισκογραφία;

Απ.: Τα προϊόντα της έκφρασής της αντικατοπτρίζουν την κοινωνία και τον χαρακτήρα της ...
Αυτός είναι κανόνας που ανέκαθεν δίνει «χρώμα» στην ταυτότητα της μάζας.

Ο οργασμός της τεχνολογικής εξέλιξης, η διαδικτυακή επικοινωνία, η μωσαϊκού τύπου πολυεπίπεδη άκρατη πολιτιστική και πολιτισμική πρόσμιξη σε συνδυασμό με την απομόνωση, την εξατομίκευση, την αλλοτρίωση σ΄ ένα μάταιο αγώνα δρόμου προκειμένης μιας κατάκτησης χωρίς ουσία, που ακόμα κι αν κατορθωθεί θα αποδειχθεί ότι υπολείπεται οικτρά της επόμενης οδηγώντας σ΄ ένα φαύλο κύκλο χωρίς πραγματικό προορισμό, η ανιστοριτότητα του σημερινού σύγχρονου ανθρώπου, η «αγιοποίηση» του εφήμερου, η επίπλαστη «ελευθερία έκφρασης» - που μόνο ελευθερία δεν είναι – εξάρωντας έτσι το «δικαίωμα» στην πολυφωνία, η συνειδητή αμφισβήτηση της ανάγκης διαχρονικότητας στην Τέχνη – λεπτή «χειρουργική επέμβαση» διαχωρισμού απ΄ τη Ρίζα, είναι δυστυχώς μερικοί από τους λόγους που η σημερινή δισκογραφία εξακολουθεί εδώ και αρκετά χρόνια όχι μόνο να πάσχει ως λειτουργία αλλά να προσφέρει επιβλαβείς υπηρεσίες στην Τέχνη και στους αποδέκτες της.
Βεβαίως είναι θέμα μόνο Παιδείας!

Διότι πλέον η Παιδεία ως ιδέα δυστυχώς θεωρείται σε πολλές περιπτώσεις αναχρονιστική, γι αυτό και αντιμετωπίζεται με επικίνδυνη χαλαρότητα,  από το θεσμό της οικογένειας έως και την ιδρυματοποιημένη εκπαίδευση, με αποτέλεσμα κοινωνία και πολιτεία εν πολλοίς να νοσούν.
Και θα μου επιτρέψετε να μην αποδεχτώ ότι φθίνει η κοινή λογική με τη δικαιολογία ότι αυτή η παρακμή είναι αναπόφευκτο αποτέλεσμα της εξέλιξης.

Ως φανάρια του Διογένη λάμπουν βέβαια και οι εξαιρέσεις επίσημων μουσικών εκδοτικών φορέων – με πολύ μικρότερη εμβέλεια και εκτόπισμα σε σχέση με τις πολυεθνικές εταιρίες - που με προσωπικές θυσίες και επίπονο αγώνα, εξακολουθούν εργάτες της υγιούς δισκογραφίας, υποστηρίζοντας με τις εκδόσεις τους την ποιότητα στον Πολιτισμό και το σεβασμό στην πατρώα ταυτότητα.

Αυτή τη λειτουργία της δισκογραφίας, ως έργο και αποστολή, τη θεωρώ τύπο ιεροπραξίας, διότι καλλιτέχνης ων, μου παρέχεται η δυνατότητα να μοιράζομαι της ψυχής μου την κατάθεση -  σε ανύποπτες για μένα στιγμές - με ανθρώπους που ακροαζόμενοι το αποτέλεσμα της κάθε ηχογράφησης, ακουμπούν τη δική τους ψυχή στη δική μου, με αποτέλεσμα - τόσο μυστικά - να γίνεται η φωνή τους συνέχεια της δικής μου φωνής και να μεταβάλλονται οι ίδιοι σε συμπρωταγωνιστές της ιστορίας που εξελίσσεται  καθώς ξεδιπλώνεται δια της ερμηνείας ο εκάστοτε στίχος.

Δεν υπάρχει, πιστεύω, μεγαλύτερη συγκίνηση για έναν καλλιτέχνη από αυτό το γεγονός, απ΄ την εμπειρία του οποίου γεγονότος δεν αποτελώ φυσικά καμιά εξαίρεση.


Ερ.: Ποιές είναι οι απόψεις του Σωτήρη Δογάνη για τη ζωή γενικότερα;

Απ.: Αν ο Κόσμος που μας περιβάλλει είναι αποτέλεσμα της Ποίησης – βλέπε Δημιουργία – τότε η Ζωή σημαίνει και σηματοδοτεί το Απόλυτο της Αρμονίας!

Κι όταν κοινωνάται το Μυστήριό Της, τότε η Ζωή «θεωρεί» το Πρόσωπό Της στην Ψυχή!
Κι όταν η Ψυχή βιώνει εν Απόλυτη Ελευθερία το Απόλυτο της Αγάπης στην κοινωνία της με τη Δημιουργία, τότε το ανεξάντλητο της ευγένειάς Της το εκφράζει με ύμνους!
Κι όταν οι χορδές των συναισθημάτων πάλλονται τη Ζωή, στον υπέροχο «καμβά» Της νότες Μουσικής κεντούν ουράνιες λειτουργικές μελωδίες!
Γι αυτό η Ζωή συναντά το «ευ» Της στη Μουσική! Γιατί είναι ο πληρέστερος τρόπος να εκφράσει όλα Της τα πρόσωπα!

Ακριβώς γιατί η Ζωή ΕΙΝΑΙ Πόνος – Έργο – Ποίηση! ...που κελεύει τη μόρφωσή Της απ΄ τη διαχείριση των συνειδητοποιημένων φορέων Της, από εμάς τους ίδιους που ποιούμε Τέχνη και δομούμε Πολιτισμό μέσα από την καθημερινότητά μας, από την οποία εξαρτά εν πολλοίς το φως, το κάθε της ξημέρωμα ! Φως Ζωή μέσα από την κοινωνία – επικοινωνία προσώπων και όχι «αριθμών»...

Σήμερα ο άνθρωπος έχει προσδώσει άλλο νόημα στο δώρο της Ζωής, διαφορετικό από εκείνο που τον έκανε ανέκαθεν να Τη σέβεται και να Την ομορφαίνει.
Σήμερα όλοι, λίγο πολύ, είμαστε θύματα των εξελίξεων που οι ίδιοι δημιουργήσαμε.

Η ταχύτητα ξέφυγε απ΄ τον έλεγχο. Τα μέσα ακύρωσαν την ουσία. Βασιλεύει η αναρχία, η ανελευθερία στα πλαίσια του μη σεβασμού. Εκλογικεύεται κάθε έννοια! Τα πάντα θεωρούνται κεκτημένα! Tα πρόσωπα έγιναν άτομα. Το φως άφωτο!

Την αρχοντιά και την ιερότητα της παρέας και της συντροφικότητας  διαδέχτηκε ένας ξέφρενος αγώνας απομονωμένων υπάρξεων με στόχο την κατάκτηση της μιας χίμαιρας μετά της άλλης.
Αναπόφευκτα κι εγώ είμαι ζωντανό κύτταρο αυτής της πραγματικότητας, στα πλαίσια της οποίας όμως αγωνίζομαι να μην καταλήξω προϊόν της αλλά να διατηρήσω όσο πιο ζωντανή γίνεται την ταυτότητά μου. Και σας διαβεβαιώνω ότι σ΄ αυτή την προσπάθεια δεν είμαι μόνος....

Είναι σημαντικό, ειδικά σήμερα,  να χαράζεις τη δική σου πορεία στη Ζωή σαν συνέχεια της πορείας που σε έφερε στη Ζωή, εκτιμώντας Την ως τη φλέβα από την οποία κόμισες το ανεξίτηλο της ταυτότητάς σου, προκειμένου στο τέρμα του δικού σου  «μικρού ταξιδιού» να προσλάβει Εκείνη στο «Σώμα» Της λαμπρό το στίγμα σου σαν δύναμη που Την «κίνησε», εφαλτήριο ταξιδιού για τον άνθρωπο που έρχεται ...


Ερ.: Aυτή τη στιγμή η Ελλάδα μας βρίσκεται σε κρίσιμη καμπή, θα θέλατε να μας πειτε την άποψή σας γι αυτό?

Απ.: Όσο και να σας φαίνεται περίεργο, αισθάνομαι υπερήφανος ως Έλληνας που ηΠατρίδα μου υπήρξε ανέκαθεν «ακοίμητη» σε ενέργεια οποιασδήποτε μορφής και αποτελέσματος.

Κι αυτό γιατί είναι ο μαρτυρικότερος τόπος επί της Γης και κάποτε «δικαιούται» ακόμη και να αυτοταλανιστεί.

ΔΕ ΔΙΚΑΙΟΥΤΑΙ ΟΜΩΣ ΝΑ ΑΥΤΟΑΝΑΙΡΕΘΕΙ!!
Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟ ΕΠΙΤΑΣΣΕΙ!!

Αντιδρώ προς κάθε κατεύθυνση έναντι της ιστορικής λήθης
                                                          έναντι της παραχάραξης της Ιστορίας
                                                          έναντι της αποδόμησης των Όσιων και των Ιερών
                                                          έναντι της εκρίζωσης της Παράδοσης
                                                          έναντι της χειραγώγησης στην εκπαίδευση
                                                          έναντι της παιδαγωγίας χωρίς Αγωγή και Παιδεία
                                                          έναντι της ασυδοσίας στο όνομα της «ελευθερίας»
                                                          έναντι της αποστασιοποίησης στην ανάγκη για ομοψυχία!

Αυτή η τελευταία ήταν πάντα το κεφαλόσκαλο από το οποίο η Ψυχή της Πατρίδας φτερούγιζε υπερήφανη στους ουρανούς της Ιστορίας Της!

Θρύλοι, Παραδόσεις... διαχρονικά ζωντανές από στόμα σε στόμα, από τόπο σε τόπο, έγιναν τραγούδια και όχι μόνο κράτησαν τους Αγώνες ορθούς μα έχτισαν Ιδεώδη, Παιδεία, Πολιτισμό ...

Θυμηθείτε πώς το Δημοτικό Τραγούδι ενήργησε ως ζωντανός λόγος, στην πορεία των αιώνων και της Ιστορίας, ανάμεσα σ΄ εκείνους που πάλεψαν να μείνουν συνειδησιακά και εθνικά «ζωντανοί» για να μας την παραδώσουν να τη «μεγαλώσουμε».

Θυμηθείτε  πώς η Ελλάδα παρέμεινε ορθή μετά τη Μικρασιαστική τραγωδία κι ενωμένη βίωσε μια πρωτόγνωρη πολιτιστική, πολιτισμική και πνευματική αναγέννηση, ιδιαιτέρως μέσα από το μικρασιάτικο τραγούδι που αφομοιώθηκε ως Εθνική Παράδοση.

Θυμηθείτε πώς η μελοποιημένη ποίηση και τα μεγάλα έργα μεγίστων δημιουργών κατά το δεύτερο μισό του περασμένου αιώνα, όχι μόνο παίδευσαν πνεύμα κι αντιλήψεις, αλλά ένωσαν χιλιάδες άγνωστους μεταξύ τους ανθρώπους σε μια κοινή γνώση, σ΄ ένα κοινό αγώνα, σε μια κοινή προοπτική, σ΄ ένα κοινό όνειρο για ένα καλύτερο μέλλον. Νομίζω ότι είναι άμεση ανάγκη να προστρέξουμε στις Παραδόσεις μας.

Εκείνες μαζί με την πίστη στα Όσια και Ιερά μας, κράτησαν άσβεστη τη φλόγα τουΕλληνισμού στις καρδιές των προγόνων μας και ολοζώντανη την Ψυχή της Πατρίδας μας, έστω κι αν αναρίθμητοι ήσαν εκείνοι που θέλησαν να την επιβουλευτούν.

Ο σύγχρονος εχθρός μας πια, απειλεί να διαρρήξει τα σύνορα της ισορροπίας μας όχι μόνο ως εθνικές υποστάσεις αλλά και ως ανθρώπινες υπάρξεις, με μοναδική του πηγή την κακή εκ μέρους μας διαχείριση της ελευθερίας και της ταυτότητάς μας.
Ας μην το επιτρέψουμε!

Με εφαλτήριο αυτή τη δυναμική, είναι βέβαιο ότι θα υπάρξει στέρεη συνέχεια.
Αρκεί να ζωντανέψουμε τη Μνήμη! ...


Ερ.: Τι εύχεστε για τις " 360mires" της ενημέρωσης;

Απ.: Επιτρέψτε μου να σας ευχαριστήσω από καρδιάς για την υπέροχη και πολύ «ζεστή» φιλοξενία και να ευχηθώ στις "360 μοίρες" και σεις προσωπικά να ενεργείτε πάντα  ακοίμητοι φάροι στο όνομα της αξιοπρέπειας και του ασυμβίβαστου στη Ζωή και στην Τέχνη!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Popular Posts

Advertisements